(SP.a-gedeputeerde) Karin koeioneert kleine garnaal

Gedeputeerde Karin Jiroflee (SP.a) is van mening dat we “het algemeen belang boven het individueel belang moeten plaatsen” en dus wordt een leraar (C.V.) uit de Wijnpers op zijn 52ste verplicht met pensioen gestuurd, hoewel hij graag nog een aantal jaren in een administratieve functie had willen werken.Die kans werd hem echter – tegen alle decretale voorzieningen in - niet gegund. De reden? Hij had het sinds 2003 aan de stok met de directeur, een beschermeling van toenmalig gedeputeerde Rene Swinnen (SP.a). Die wilden hem in 2006 buitengooien, maar de voltallige provincieraad stak daar – na een proces voor 84 raadsleden – een stokje voor. De werking van de school bleek toen heel wat mankementen te vertonen en de leraar in kwestie werd overtuigend vrijgesproken. Een pijnlijke afgang voor de rode kameraden, maar ze zou niet zonder gevolgen blijven.

De leraar zag het niet meer zitten om weer te gaan werken onder dezelfde directeur, geraakte in een depressie en in ziekteverlof . Twee jaar lang gaf de school hem geen enkele informatie meer door, hoewel men normaal gesproken leerkrachten die ziek zijn of in een verlofstatuut zitten steeds op de hoogte houdt.
In augustus 2007 schreef hij een aangetekende brief naar de gedeputeerde en een mail naar de directie, maar hij kreeg geen antwoord. Beleefdheid is geen “algemeen belang” natuurlijk.
In juni 2008 wordt C.V. door de medische controlecommissie ongeschikt verklaard om nog verder les te geven, maar nog wel geschikt om een administratieve functie te bekleden.
Hoe wordt zo’n dossier normaal gesproken afgehandeld? De commissie bezorgt dat attest aan de leraar en aan diens “werkstation” , dat op haar beurt de school of de inrichtende macht (hier de provincie) op de hoogte brengt. Die moet dan de leraar onmiddellijk contacteren en een voorstel doen: ofwel nog in ziekteverlof blijven tot aan zijn vervroegd pensioen, ofwel een administratieve job krijgen, hetzij op de eigen school, hetzij in de scholengemeenschap, hetzij daarbuiten. Uiteraard allemaal op kosten van de Vlaamse gemeenschap, niet op die van de provincie. Deze procedure wordt vaker gebruikt voor leerkrachten lichamelijke opvoeding, die fysiek niet meer in staat zijn om les te geven maar zich nog wel nuttig kunnen maken op een secretariaat.

Wat doet nu de provincie, wat doet nu de Wijnpers met dat attest? Niets!
Na een half jaar (februari 2009) begint C.V. herhaaldelijk te mailen naar de provincie met de vraag hoe het nu zit met zijn wedertewerkstelling. Men houdt hem twee maand aan het lijntje; uiteindelijk krijgt hij een gesprek met een preventieadviseur die hem aanraadt om een brief te sturen naar de griffier, bij voorkeur “niet aangetekend”.
C.V. doet dat, maar de brief geraakt blijkbaar niet ter bestemming (toeval?). Intussen begint de tijd te dringen, want wanneer je één jaar na het attest nog geen werk hebt, word je vervroegd op pensioen gesteld!
C.V contacteert ook ambtenaren van de Vlaamse Gemeenschap, waarna hij op 3 juni de expliciete aanvraag indient (dit keer wél aangetekend) tot “terbeschikkingstelling wegens ontstentenis van betrekking”. De provinciale ambtenaren van onderwijs en de juridische dienst willen daarna maar één ding weten: zijn we wel verplicht om C.V. een andere job aan te bieden? Natuurlijk moeten zij dat (decreet van 9 april 1992 Artikel 5, § 1 bis) maar ze vinden een passage die hen uit de nood helpt: we moeten die job pas aanbieden de eerste van de maand volgend op de aanvraag, en intussen zullen de 12 maanden van de verplichte pensionering verstreken zijn. Oef, we zijn er vanaf!

Momentje!
1) De provincie en de school hebben zich schuldig gemaakt aan zware nalatigheid door C.V. geen alternatief aan te bieden
2) C.V. heeft overduidelijk via verschillende mails en gesprekken zijn verlangen te kennen gegeven om een andere job uit te oefenen
3) In de omzendbrief staat nergens dat men maar 11 maanden heeft om de aanvraag in te dienen. Binnen de termijn is binnen de termijn.
4) C.V. heeft klacht ingediend bij de Vlaamse overheid, die het dossier heeft opgevraagd bij de provincie en nu 30 dagen de tijd heeft om de beslissing te schorsen of te vernietigen
5) Het Vlaams Belang was de enige partij die zijn noodkreet van begin juni ernstig nam en er vragen over stelde in de raadscommissie onderwijs, in die van personeel en een interpellatie hield (zie bijlage) in de raad van 30 juni.
6) De betrokken leraar kan – als de Vlaamse overheid de beslissing niet schorst of vernietigt – niet anders dan naar het gerecht stappen. Wie valt er immers op zijn 52ste graag terug op de helft van zijn wedde, met twee kinderen ten laste?
Hij zal niet veel moeite moeten doen om dat proces te winnen!

Ondanks mijn grondig gestoffeerde tussenkomst (zie hoger) besliste de deputatie vandaag om C.V. op pensioen te sturen (naar verluidt was er enig tegenpruttelen van gedeputeerden en de gouverneur, maar zeker niet luid genoeg en dus volhardde Karin Jiroflee in de boosheid: C.V. moest en zou eruit, ook al betekende dat wellicht dat er een proces zou volgen tegen de provincie. Zij moet de advocaten toch niet uit haar eigen zak betalen!)

Tot vandaag heb ik aan deze schandalige zaak geen ruchtbaarheid willen geven, in de hoop dat de deputatie haar gezond verstand zou gebruiken. Maar nu mag iedereen weten hoe de socialisten omgaan met kleine garnalen die hen in de weg lopen. Stalin zou trots zijn op zijn volgelingen. Benieuwd of de vakbonden daar zomaar in meestappen!
Wie meer wil weten mag mij gerust contacteren.

Jan Laeremans
Fractievoorzitter Vlaams Belang
02/2690073
0486/760734
jan.laeremans@telenet.be